Nerede olduğunu kabullenmek

Bugün günlerden 5 Mayis...
Zamanı kim okşayabilir ki?
Günlerin çabucak geçtiği ve bu süre içerisinde durağan bir politika izlemek, gelecekte ah vah etmemize sebep olacaktır.Bunları şimdiden rahatlıkla yazabiliyorum.
Ne biçim birşey ki bu,benim hala unutamadigim ama onun umurunda olmadığı bir sevginin körelmiş haline yanıyorum, acıyorum ve ağlıyorum...
Ne biçim dünyasın lan sen diyerekten isyan etmeyi beceremesek de,karşı tarafın hislerinin ne olduğundan ziyade,karşı taraf kimdir, neyin nesidir sorularını sormak lazımdı...
Herşeyi bir kenara yığıp,herşeyin başına dönüp farklı bir yol izleseydim ne olurdu acaba?
İnsanları iyi analiz ederekten,yapılan hataların ne olduğunu saptayarak ona göre daha bilinçli bir program yapmaktı amacım.Nedir bu peki?
Seviyorsan sevdiğini söyleyeceksin.Yoksa daha Kötüsü ile karşılaşırsın.

Derin Dehlizler İçinde Boğulmak

Herşeyin bittiği anda...Fakat nasıl herşey biter? Bunu bitiren ne? Bittiğini kabullenmek vazgeçmek mi? Ya da?
Bilemiyorum. Akıl muhasebesi yapmaktan yoruldum.İhtimaller ve istatistikler beni nereye kadar götürecek ki?Doğru yanlış arasında kalıp yüzde 50 şansla mutlu olmaya çalışmakla ne kadar avutabilirim kendimi?
Seni çok seviyorum be deyip, keşke bunu senin yüzüne soyleseydim...Aklımda hala yer edinmiş cümlelerin başında geliyor...
Alemdağ'lı seni çok seviyorum lan!!!!!!@@@
!!!

Kırılmış Bir Kalemden Ne Beklenir ki?

Uzun zamandır yazmıyorum, yazamıyorum.Yazmam için gerekli olan zihnimin tasarlayacağı cümleleri kuramıyorum.En önemlisi de düşünemiyorum.Bir gazeteci adayı (sözde) olarak düşüncelerimi en üst seviyede ve abartılı bir şekilde yazarak kamuoyuna bilgi vermek iken, birden ansızın kalemim dış güçler tarafından kırılır...Peki kim bu dış güçler? En başta nefsim.Digerlerini boşverin.
Devamı gelir mi bilmiyorum ama benden şimdilik bu kadar!

36T

Bugünlerde İstanbul'da yaşanan anormal olaylara tanık olmanın lüksünü yaşıyorum.Cumartesi günü 89C hattındaki olayın şokunu atlatamazken üzerine bir de Pazar günkü 522 hattındaki Okmeydanı apaçi gençliğin yaptığı maharetleri kafamızdan silemezken bugün yaşananlar da pes dedirtti.
Muhattap olmamak ne kadar kötü bir şey yahu! Konuşmamak ya da duyarsızlaşmak nasıl bir psikolojinin ürünü olabilir ki lan?Hiçbir şey göründüğü gibi değil de bu kadarı da olmaz hani!
Detayları yazıp seni sen gibi tahlil etmekten aciz birisi olarak...
Seninle beraber kalemimin kırıldığını da hatırlatmak lazım!!!

Unutmak için benim dünyayı kuzeyden güneye, doğudan batıya 4 kez turlamam gerekiyor!!!

Bir anda Taşdelen'de

Günlerden bir gün, bir günün Cumartesi günü olduğu bir günde...
Düşünmeden hareket edip, bir anda Okmeydanı dercesine kendimi sokağa atıp,son durak olarak Taşdelen'de olmak...
Bir yere kadar olan alışkanlıkların bilinçaltı felaketi olup tam 82 gün sonra hem de umudun tamamen yok olduğu ve boşuna kürek sallamanin, battı balık yan gider dercesine teşekkürler Seval diyorum....
Seni seni seviyorum Taşdelen'li.
Seni seviyorum Seval.
Seni seviyorum Taşdelen'li.
Seni çok seviyorum Çekmeköy'ün hit'lisi...
Seni seviyorum Fakültemin incisi...

Birisi Vardı

Bilinçaltı munakaşalarının yoğun olduğu şu zamanlarda adını telaffuz etmekten sakındığım ammavelakin duygusal bağlamda zirve yapmış şahsiyete...
Psikolojik anlamda bana beni benden daha iyi analiz etmeyi başaran bir sendromun içerisinde herseyi göze alıp,hiçbir şeyi umursamadan yazdıklarımın ilk olması münasebetiyle seni unutmam imkansız be Noşel Yamax...

Bitti mi bu senaryo?

Günlerden bir gün,bir günün toplamda 24 saat ettiği zaman birisini düşlerken, bulunduğumuz yerin düşler sokağı olmadığı bilincinde olmamıza rağmen, bizler hala birilerinin utopik bir mekanında at kostururken, birdenbire ansızın aniden bir yıldırım düşmesi sonucu, toplumlar arası bir cozulmenin meydana geldiği sıralarda, sizler neyin pesindesiniz diyen yaşlı spor giyinmiş amcaların nasihatlerini dinlerken, gokten 3 elma düştü.
Velhasıl, dert olacak bir şeyden medet umarken; ulan,
....devami gelecek